İçeriğe geç

Şimdi Yoksun / Sinan Özen (1994)

Şimdi yoksun bir uzak kentte sensizliği yaşıyorum
Tren katarları geçiyor akşamları buradan
Nakarat şarkılar söylercesine
Gözlerim seni arıyor sevdalım
Hiç sevmediğim bu yalnız akşamlarda
Sensizliğe alışıyorum
Ölümü bekleyen hastalar gibiyim
Bin ölüyor bir yaşıyorum

Şimdi yoksun bir eski şarkıyı anlatıyor kasım yağmurları
Şimdi yoksun silemedim gözlerimden o anıları
Şimdi yoksun son kuş uçuşmaları da başlıyor doğada
Bin ölüyor bir yaşıyorum

Şimdi yoksun son yapraklarını da dökmüş ağaçlar
Sensizliğe alışıyorum demiştim ya
Olmuyor yorgunum bitkinim
Sütünü emmemiş çocuklar gibiyim
Bir ağlıyor bir susuyorum
Bin ölüyor bir yaşıyorum

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir