İçeriğe geç

günlerden bir gün

Sanırsam bunu daha önce de denemiştim, ciddi olarak bir şeyleri yazmayı ama yazdığım şeylere bakınca bunu başarmış gibi gözükmüyorum. Açıkçası bugüne kadar neyi başardığım hakkında da bir fikrim yok. Kendimi aşağılıyor gibi gözüküyor olabilirim lakin işin doğrusu bu. Kendiniz ile uzun bir süre başbaşa kalınca, isteyerek ya da istemeyerek kendinizi tanımaya başlıyorsunuz. Ne olduğunuzu ve ne olmadığınızı. İnsanın kendini biliyor olması iyi bir şey gibi duruyor ve evet gerçekten iyi bir şey. Diğer taraftan ne olmadığınızı bilmeniz. Bu ödemeniz gereken büyük bedellerden biri. Bir şeyin ihtimal değeri içermesi için sonucu hakkında bir fikrinizin olmaması gerekir. Parayı atarken sonucun ne olacağını normal şartlarda bilemezsiniz. Dik gelebilir, yazı ya da tura. Peki parayı attığınız her sefer ne geleceğini biliyor olsaydınız, parayı atmak ile uğraşır mıydınız ya da para atmanın bir değeri olur muydu ? Benim için koca bir hayır bunun cevabı. O zaman atılacak şeyi değiştirmek bir çözüm olabilir gibi duruyor. Peki o küçük örneği biraz genişletip şu hale getireyim: Elinizdeki her ne olursa olsun onu atan sizseniz sonucun ne olacağını her zaman bileceksiniz. İşte şimdi tam oldu. Bundan sonra elinizde ne olduğunun hiç bir önemi kalmadı. Sonucu her zaman biliyor olacaksınız. Tadaa bir an içerisinde tüm yaşama amacı kayboldu, gitti.
Yaşamak demek bir şeyleri keşfetmek, bir şeyleri keşfederken kendi sınırlarını keşfetmek ama sen bu sınırları çoktan öğrenmişsindir. İşte yaşamadan yaşlanmak, geçirmeden yılları yaşlandığını hissetmek bu.

Buradaki istisna ise benim için tek başına uzun bir yolculuğa çıkmak ve ben ne olursa olsun bunu yapacağım.

Sonradan gelen: Belki de tam tersi bir durum var, belki de asıl sorun gerçek de kim olduğumuzu bilmememizdir.

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir